نمیخواهم به هفته ای که گذشت برگردم.. به آن روز . علی رفت!!!! آن جاده را دیگر نمیخواهم ببینم. میخواهم فراموش کنم . علی را با تمام خاطراتش!!! میدانم مادرش هر روز صبح علی را میبیند و بیدارش میکند برای رفتن دانشگاه و علی ناز میکند تا بیدار شود و دوباره مادرش به زور لقمه ای را که درست کرده در دهانش میگذارد و علی کفش هایش را میبندد و هنوز کامل نبسته که مادر میگوید مراقب خودت باش...............................و علی میرود..........علی می رود.......علی می رود...............علی می رود.

علی رفت.............................................................................................

نمیدانم آخرین لحظه مادر به او چه گفت؟؟؟؟؟نمیدانم علی گفت خداحافظ یا نه؟؟؟؟ نمیدانم خواهرش را دید یا نه؟؟؟؟؟؟؟نمیدانم...........هر چه میگذرد بیشتر فکر میکنم ....انگار نمیخواهم باور کنم.........هنوز آن روز را یادم هست که در باغ با مرضیه قدم میزدند و تا من را دیدند از خجالت سرخ شدند...علی گفت ببخشید و رفت.......و مرضیه اشک ریخت.........آن حرفهای عاشقانه ای را که میگفت و می گفت منتظر من نباش .....من نمی مانم..................انگار میدانست رفتنی ست!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

انگار میدانست!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!۱

و همین جمعه که دوباره مرضیه را دید......ای کاش میرفتم.........................

نمیخواهم سر مزاری که نام تو را نوشته اند نگاه بیندازم..........نمیخواهم باور کنم.....................

نمیخواهم. نمیدانم مرضیه باز هم دریا میرود یا نه.....آن روز که اصلا نمی توانست حرفی بزند ....بغض بود و بغض........بیچاره مادرش هنوز سیاه رفتن محمد تنش بود که علی رفت ...............................       چه قصه تلخی داشت سرنوشت مادر علی................................................

باز اشک میریزم . اصلا لحظه ای از یادم نمیرود ......یاد علی.......اصلا اصلا...................................

...........................................................................................................................................

پی نوشت ۱: این روزها که باران میبارد غروبهای تلخی ست ......غروب هر روز این پاییز دلم اندازه تمام پاییزهای عمرم میگیرد........و به این فکر میکنم که حتی تو هم دروغ گفته ای .........دروغ تو را باورم نیست ....تو هم شدی مثل تمام مردمکهای این شهر که راحت فریب میدهند و میروند.......................... سکوت می کنند و خودشان را به نشنیدن میزنند ........ نمیدانم مادرم چه گفت که دیگر جوابی ندادی .  نمیدانم ....................................ولی باور نمیکنم که دلت دروغ بگوید............................................ باورم نیست که رفته ای .......................................باورم نیست که رفته ای...................هیچ وقت!!!

چه قدر آرام بودم . چه قدر آرام . چه روزهای عزیزی بود . قد کشیدم انگار در شب های بی قراریش . از حال آن کودک که راه رفت .....قد کشیدم .!

تنهای تنها هوای دریا داشتم . جاده ها انگار تمام نمیشد و من می رفتم . می رفتم . برایت حرفها مینوشتم شاید هیچ کدام را نخواندی شاید هیچ کدام به دست مهربانت نرسید......و من مینوشتم برایت از تمام تنهایی ها....از سکوت .... سکوت که همیشه هست بین حرفهایمان ...از بهار . بهار . بهار .

و تو چه دور شدی ! نمی بینمت ....بهانه برایم ننویس ....چشم ها بهانه ندارند ...چشم ها همیشه مهربانند حتی..................................................................................................................

دوباره و هزارباره نیامدن هایم را دلیل نخواستن ندان . فراموش نکن همیشه ... همیشه نیست........و بهار همیشه هست.!

پی نوشت ۱ : برای الهه ی باران همیشگی خودم که اسطوره مهربانی هاست روشنایی سوغات آوردم ......میدانم به دستت رسیده . میدانم .....

بیا در پیش
شروع شو
ای الهه کوچک
مهم نیست چه میبینی
ویادرآن چه می خوانی
می توانی به شیوه خودت انجامش دهی
در ژرفای درونت می دانی
بذرهایی که می کاری،خواهندرویید
چون قصه ها، شروع می شوند

این نوشته ی یکی از دوستانم برای تولد بهترین مادر مجازی دنیا ......آناهید عزیزم...........

                                                                    تولدت مبارک عزیز همیشگی من

دیگر مثل سابق نیست
دلم برای کسی در درونم تنگ شده است
که همچون مرگ گم شده است،این نمیتواند واقعی باشد
نمی توانم این دوزخ را تاب آرم،احساس می کنم
هیچ مرا پر می کند در حد سکرات
تاریکی پهناور سپیده دم را می بلعد
زمانی من خودم بودم،که اینک رفته است
هیچکس جز من نمی تواند نجاتم دهد،اما دیگر خیلی دیر شده است
وجودم در بند
توان حرکنم نیست.اکنون نمی توانم بیندیشم
بیندیشم به این که چرا باید تلاش کنم
چنین می نمایدکه گویی دیروزهرگز وجود هم نداشته است
.............
اما

پی نوشت ۱: امروز خسته تر از همیشه از کسی که انتظارش را نداشتم نقطه ته ته خطی شنیدم که خیلی تلخ بود...........................................................خیلی!!!!!حیف که نمیخواند!

امروز هم هوای خوبی داشت این صبح بهاری ....

دوباره تنها در این تاریکی ترانه ای گوش میدهم . چه قدر صدای این ترانه برایم آشناست یاد مریم در دلم می اندازد. ای کاش فراموش میکردم تمام دغدغه های مریمی را................ولی مگر میشود تمام آن سالها را دور بریزی؟ خاطره کوچکی نبود تمام سالهای بزرگ شدنم صدایش  میشنیدم .

دیشب از آن شبهایی بود که ای کاش شب نمیشد ....داشتم به خود و اندیشه ام چنگ میزدم ..چرا اینطور میکنی؟ این لحظه که برایت مینویسم خیالم آبی شده سرمای عجیبی دارد دستانم . ذهنم یک جا جمع نمیشود میخواهم شعر بگویم کلمه ها گم می شوند تو بگو چگونه شب صبح میکردیم؟؟؟؟در آن اتاق کنار آفتاب....بگو ......بگو از آن شب . بگو از امامزاده داوود...آن دختر بچه ..آن اشک ها .....چرا صدایت نمیشنوم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

مریم این روزهای بی امید من بگو!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

اصلا بیا تکرار کنیم دل مشغله های زیبای نوجوانیمان را....نکند هوس قایم باشک کردی؟ من حالم خوب نیست بیدار شو. میدانم خانه ات همین نزدیکی ست...میدانم اشک های مرا میبینی...یا نمیبینی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟باور نمیکنم!!!!!!

تو همیشه صبح ها خواب آلود بودی چشمهایت را دوست داشتم . بوی تن تو...دستانت .... راستی جمعه ها یادت می آید؟؟؟چه جمعه های تکراری خوبی داشتیم...چه قدر هیجان چه قدر انرژی!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ولی نه .....همه اینها دل من بود . انگار صدای تو اینها را نمیخواند تو و ذهنت خورد میشود از یاد آن سالها......آن سالهای تباه شده زندگی تو که سارا خرابش کرد ...(سارا) چه قدر خاطراتش آزارت میدهد....چه قدر غم کشیدی از دیدن او.....................................

نمیخواهم آزارت دهم باور کن اینها دل نوشته های یک روز ابری من دور از تو بود...یک روز که انتظارش دور از خیال نبود...یک روز مثل تمام روزهای تکراری بی تو...............................

..................................................................................................................

پی نوشت ۱: برای کسی نوشتم که ای کاش آدرس خانه ام را بلد بود و میخواند!!!!!!!!!!!

نمیدانم چرا این همه زشتی این روزها چشمانم میبیند و گوش هایم میشنود؟؟؟؟چه قدر اشتباه...

از همه بهانه میگیرم ...از تمام اطرافیان ....از زمین! آسمان. ابر. باد . خورشید ....تو......با اینکه میدانم تنها بهانه خود منم!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!این لباسی که بر تن کردم روزهای سیاهی نشانم داد.....روزهای تاریک و غم بار که انگار عادت کرده این تن خاکی به کثیف شدن.................

ای کاش بیاید...امروز عجیب دلم انتهای دنیا را میخواهد .....مردن نه! گل نرگس این زمین باز شود و عطر حضورش زمینیان را مست کند.....حال عجیبی گرفته ام چند روزیست......دوستی به من گفت به خدا نزدیک شو..........نماز خواندم ...................نماز خواندم................و حال غریبی بود...................(باران ببارد و تو بایستی برابرش)!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!اشک بریزی به اندازه تمام دل تنگی های بیست و چند ساله ات و گرم شوی .......گرم گرم.......

باورت میشود؟؟؟؟؟هدفن در گوشم گذاشتم و چه خواند؟؟؟؟؟/باور نمیکنم .....تمام صفحات را بستم ...همچنان میخواند...گوش دادم              اشک ریختم.....اشک ریختم.......او میخواند...............همان حرفها...................................................همان!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!۱

پی نوشت ۱. این چند خط هوای عجیبی داشت.................................